Էդուարդ Արծրունյան, Ֆրունզիկ Մկրտչյան, Արտաշես ՀունանյանԱծանը` նույն ինքը Արծրունյանը…

Արծրունյանը հիշում է իր բազմաթիվ հանդիպումներն ու զրույցները ճանաչված արվեստագետների հետ` Քոչար, Սարյան, Մհեր Մկրտչյան, Փարաջանով ու այլք:
«Շողիկ մամայի սրճարանում նստած էինք, երբ մի օր Ֆրունզը եկավ-ասաց, թե մեքենա է առել` «Վոլգա», ու հիմա մեզ պիտի տանի Աշտարակ` պատիվ տալու: Ես էի, Պոլոզ Աշոտն ու ինքը: Նստեցինք ավտոն, ու վախից սրտներս թուլացավ` էնպես արագ ու ծուռումուռ քշելով էր գնում, որ մտածեցինք` վերջներս եկել է: Էդպես հասանք Աշտարակ, տեսնենք` ամբողջ փողոցներում ու նույնիսկ մարդիկ, կտուրները բարձրացած, ինչ-որ մեկին են սպասում` պարզվեց` մեզ են սպասում: Պոլոզ Աշոտը, դուրս գալով մեքենայից, իբր թե տեսեք` ինչպես պիտի ինձ ողջունեն, բայց ոչ մի արձագանք, հետո Ֆրունզը դուրս եկավ մեքենայից` հասկացանք, որ հենց իրեն են սպասում, հասկացանք նաև, թե ժողովուրդը որքան է սիրում իրեն:
Էդ օրը իմ կյանքի ամենահամով խորովածը կերա, հետո քեֆներս տնգոզ` Երևան վերադարձանք: Վերադարձի ճանապարհն ավելի սարսափելի էր`մի կերպ տեղ հասանք»,-պատմում է Արծրունյանը: Հետո նա Քոչարին է հիշում.
«Մի օր Կասկադից Աբովյանով Նկարիչների միություն էի իջնում, երբ ճանապարհին Քոչարին հանդիպեցի: Առիթը ձեռքիցս բաց չթողեցի` ռեստորան հրավիրեցի, որոշեցի Վարպետիս «Արարատ» ռեստորանում պատվել: Առատ բեռնավորված սեղանի շուրջ զրույցի բռնվեցինք: Էդ օրը արվեստի մասին էինք խոսում, ու չգիտես, թե ինչու, հակառակ սովորությանը, ամենից շատ ես էի խոսում: Քոչարն էլ ասաց` Արծրուն ջան, որ տուն հասնես, ասածներդ անմիջապես գրի կառնես, վաղվան չթողնես: Տուն հասնելուն պես քնով ընկա, իսկ հաջորդ օրն այլևս ոչինչ չէի հիշում: Մինչև հիմա հիշում եմ էս դեպքն ու մտածում, թե որքան իմաստուն ու հեռատես մարդ էր Քոչարը, իսկապես հանճարեղ մարդ էր Քոչարը»:


Անահիտ Կորյուն
05 Oct 2014
http://www.magaghat.am/2014/10/%D5%A1%D5%AE%D5%A1%D5%B6%D5%A8-%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%B6-%D5%AB%D5%B6%D6%84%D5%A8-%D5%A1%D6%80%D5%AE%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%B5%D5%A1%D5%B6%D5%A8-5/

 

 

 

Печать

frunzik rafael atoyan garush hovsepyan

«Ֆրունզը ուրիշ էր...»

Մեծերի մասին բոլոր պատմություններն էլ կերևոր են, անկարևոր ու երկրոդական փաստեր չկան: Ամեն մի հիշողություն, ամեն մի լուսան­կար ամեն մի ձայնագրություն մեծ արժեք ունի, հատկապես, երբ նրանք՝ մեծերն արդեն այս անցավոք աշ­խարհում չեն:
Մհեր Մկրտչյանի մասին իմ իմացած բազմաթիվ պատմություններին, փաստերին վերջերս գումարեցին եւս մեկ լուսանկար ու մի պատմություն:
Նկարիչ Գարուշ Հովսեփյանն իր լուսանկարների ալբոմը «հետախուզելիս» մի լուսանկար հայտնաբեքրեց ու պարզեց ինձ:
- Տես, ասաց, Ֆրունզն է ու ես: 1956 թվականին ենք լուսանկարվել: «Պլանի գլխում», Խաչատուր Աբովյանի արձանի մոտ, մեր գեղարվեստաթատրական ինստիտուտի դիմաց (այժմ այդ շենքում ժողովրդական արհեստների թանգարանն է - Ա. Գ.) ...
Ի՜նչ ժամանակներ էին: Ինստիտուտի հանրակացարանն էլ նույն շենքում էր: Ուսանողի թոշակով պատահա­կան վաստակներով էինք ապրում: Բայց այնպիսի մաքդիկ էին մեր կողքին, այնպիսի մարդկանց հետ էինք նստում-վեր կենում. արտիստներ Շահում Ղազարյանը, Լորենց Առուշանյանն էին, Սոս Սարգսյանն էր երբեմն գալիս, ողորմածիկ Հովակ Գալոյանը, նկարիչ Ռաֆիկ Աթոյանն էր, պարարվեստի ուսումնարանի այսօրվա տնօրեն Թերեզա Գրիգորյանը, Ավետիք Իսահակյանի հարսը՝ Բելլան...
- Այսքան ճանաչված մարդկանց կողքին ինչպե՞ս էր երեւում Մհեր Մկրտչյանը: Չէ՞որ նա այդ տարիներին այնքան էլ ճանաչված չէր:
- Չէ, ի՞նչ ես ասում, ժպտաում է Գարուշ Հովսեփյանը: Ճանաչված էր, այն էլ՝ ինչքան: 1956 թիվն էր, ու էկրաններին «01-99» կինոնկարն шրդդեն կար: Միամիտ ու բարի Գարսեւանը միանգամից բոլորի սիրելին էր դարձել... Մի оր, երբ ես ու ինքն անգործ, անբան նստած էինք, հանկարծ ասաց. «Գարուշ, վեր կաց, գնանք ռեստորան, ես եմ հյուրասիրում»: Գիտեի, որ փող չունի: Բայց համոզեց, հանրակացարանից հանեց, գնա­ցինք «Երեւան» ռեստորան, նստեցինք բացօթյա մասում: ժպտալով մոտեցավ մատուցողը: Ֆքունզը մի շիշ «Ջերմուկ» ուզեց («Ջերմուկի» փող ունեինք)... Մի կես ժամ էլ չէր անցել, երբ մեր սեղանին այնքան կոնյակ ու օղի, այնքան ուտելիք լցվեց, որ քսան մարդու կհերիքեր... Մեր սեղանի մոտ այնպիսի մարդիկ նստեցին, որ երևակայել անգամ չէինք կարող... Ֆքունզի Գարսեւանն ինձ ու իրեն (ինչո՞ւ միայն ինձ) երկար ժամանակ պահեց, խնջույքների սեղաններից ու կենացներից գքեթե ոչ մի ог չզրկեց: Ինքը հանգիստ տարավ այս ամենը...

azg-logoՍԵՐԳԵՑ ԳԱԼՈՑԱՆ
«Ազգ»
12.10.1999

Печать

Атасунц СамвелСамвел Атасунц родился в Самарканде (Узбекистан) 28 июля 1959.
В 1967 году он переехал в Ереван (Армения). В возрасте 9 лет он начал обладать масляной живописью.
С 1975 по 1977 Атасунц Самвел принял участие в работе Первого Всесоюзного фестиваля выставке и получил диплом второй степени. Он присутствовал на художественной студии под руководством г-на Котанджяна.
В 1979 году окончил колледж искусств.
С 2001 года член Исполнители - Союза Армении, Ереван. Самвел Атасунц также риссует портреты под заказ.Он участвует в различных выставках.


Фрунзик Мкртчян в творчестве Самвела Атасунца

Free Joomla Lightbox Gallery

Печать

Арутюн ЧаликянДумаю, многие не раз слышали ставшее популярным выражение: "дружеский шарж - это портрет друга, увидев который он может стать врагом". Шаржи Арутюна Чаликяна пропитаны юмором, иногда сарказмом, но всегда доброжелательны, он не издевается над своими героями, но и не льстит им. Он устраняет противоречие между тем, как человек себя позиционирует, и тем, кем он на деле является. Шаржи написаны в его собственной технике – он рисует не кончиком прессованного угля, а его серединной частью, отсюда и такой мощный пласт.
Шаржи Арутюна Чаликяна - это огромная галерея портретов, с которой знакомы уже не только жители нашей страны. Он продолжает выставляться в разных странах, принимать участие в конкурсах. В прошлом году его выставка прошла в Кембридже, в этом году – в армянской церкви в Париже. И всюду его шаржи пользуются успехом.


Фрунзик Мкртчян и другие знаменитости. Автор Арутюн Чаликян

Free Joomla Lightbox Gallery

Печать

Мы в ОДНОКЛАССНИКАХ

Мы на ФЕЙСБУКЕ