Մի անգամ, երբ «Եզովպոս»-ում խաղում էի Վաղարշյանի հետ, մարդիկ եմ տեսել, որ բեմի հետևից ասում էին` չի ստացվի, չի՛ ստացվի, չի՛ ստացվի: Էս իմ լեգենդն է, ոչ մեկի հետ դա չի եղել: Ես նույնիսկ կարող եմ եզրակացնել, թե ինչումն է բանը, որ իմ համբերությունը չի հատնում, որ իմ հումորը չի կորչում… Չի կորչում… 
Фрунзик (Мгер) МкртчянԴա ինձ միշտ փրկել է… Ինձ ձեզնից միայն ծափեր են պետք, այնքան, մինչև ափերդ թմրի:Մի անգամ, երբ «Եզովպոս»-ում խաղում էի Վաղարշյանի հետ, մարդիկ եմ տեսել, որ բեմի հետևից ասում էին` չի ստացվի, չի՛ ստացվի, չի՛ ստացվի: 
Էս իմ լեգենդն է, ոչ մեկի հետ դա չի եղել: Ես նույնիսկ կարող եմ եզրակացնել, թե ինչումն է բանը, որ իմ համբերությունը չի հատնում, որ իմ հումորը չի կորչում… Չի կորչում… Դա ինձ միշտ փրկել է… Ինձ ձեզնից միայն ծափեր են պետք, այնքան, մինչև ափերդ թմրի:


Ֆրունզիկ (Մհեր) Մկրտչյան


/vagharsh-vagharshyanМолодой актер Фрунзик Мкртчян представлял два полюса, от трагичного до радостного в атмосфере комедии поствозрожденческого времени. Начиная с 1953г. актер стал работать в Академическом театре имени Г.Сундукяна и учился в художественно-театральном институте, под руководством мастера Вагарш Вагаршяна. Студент сыграл в пьесе ту же роль Эзопа по Г. Фидейреду «Лисица и виноград», что и его мастер Вагарш Вагаршяна — актер, ставший первым Народным артистом СССР на армянской драматической сцене.

http://karabakhtimes.com/armenians/biografiya-frunzika-mkrtchyana.html

Печать

Владимир ЭтушВ 1966 году к Этушу пришла народная слава, и вновь благодаря роли кавказца – товарища Саахова из «Кавказской пленницы». Фильм с участием Натальи Варлей и Александра Демьяненко высоко оценил сам Леонид Брежнев. На премьере комедии, вспоминал Юрий Никулин, генсек шепотом спросил у него:
«А кто по национальности Этуш? Грузин? Азербайджанец?». Услышав ответ «еврей», Брежнев опешил и не знал, что сказать, но после долгой паузы протянул: «Дааа… великий артист!». «Кавказская пленница»: Владимир Этуш в роли Саахова Сам Этуш вспоминал о работе над фильмом следующее.


Режиссер Леонид Гайдай настоятельно советовал ему сделать персонажа максимально гротескным. Но Владимир понимал, что с легендарной тройкой «Никулин – Вицин – Моргунов» ему не потягаться, и решил пойти от противного – сделать Саахова самой серьезностью, человеком, который даже не представляет, как женщина может отвергнуть его ухаживания. Единственным реверансом в сторону Гайдая стал цветок за ухом, добавивший необходимый комический эффект.
В середине 90-х годов актер публично отказался от ордена «Дружбы народов», мотивируя свое решение так: «Не хочу соучаствовать во вранье, получать не соответствующую своей сути награду. В Чечне идет война, мы грозим Украине ракетами из-за Черноморского флота. Сейчас о дружбе народов могут говорить только законченные циники».

http://www.uznayvse.ru/znamenitosti/biografiya-vladimir-etush.html


Этуш рассказывает о тюремной жизни товарища Саахова в неснятом продолжении "Кавказской пленницы, или новых приключениях Шурика"


МОНЕТЫ ИЗ СЕРЕБРА С ИЗОБРАЖЕНИЕМ ПЕРСОНАЖЕЙ ФИЛЬМА ''КАВКАЗСКАЯ ПЛЕННИЦА''

    

Печать

Елена ПрокловаКак проходили съемки «Мимино»

Одной из самых любимых советских комедий «Мимино» в этом году исполняется 40 лет. Картина про провинциального летчика как была популярной десятки лет назад, так и сегодня часто появляется на экранах телевизоров. История создания фильма «Мимино» не менее интересна, чем сам фильм. Дело в том, что многие эпизоды и даже судьбы героев менялись в последний момент. Например, выбор главных героев. Изначально планировался сценарий, где Вахтанг Кикабидзе, он же Валико Мизандари, влюбленный в русскую стюардессу, приезжает к ней в Москву. В гостинице летчик знакомится с эндокринологом, которого должен был сыграть Евгений Леонов. Вместе они ищут в городе красавицу Ларису Ивановну, постоянно попадая в смешные и порой нелепые ситуации. В процессе написания сценария у авторов внезапно возникла мысль, что лучше подселить в гостиницу к Валико не русского эндокринолога, а армянского шофера, ведь грузины и армяне всегда друг над другом подшучивают. В итоге напарником Кикабидзе стал Фрунзик Мкртчян, который сыграл добродушного товарища Валико Рубика Хачикяна. Но при этом режиссер картины Георгий Данелия не отказался от Леонова – специально для известного актера была написана небольшая роль бывшего фронтовика Волохова.

Кикабидзе отказывался от выпивки.

Съемки в основном проходили в Грузии. Так как грузины – гостеприимный народ, да еще Вахтанг Кикабидзе был известен на весь СССР, на съемочную площадку постоянно приходили люди с гостинцами. Часто приносили вино и чачу (домашняя грузинская водка). Кикабидзе всячески пытался отказаться от выпивки, однако на любой довод добродушные грузины придумывали несколько в ответ. Когда артист говорил, что у него больное сердце, ему отвечали, что чача – лучшее лекарство в этом вопросе. Когда говорил, что рано вставать, то ему отвечали, что вино прекрасно сохраняет энергию. – Съемки фильма «Мимино» были не столько процессом создания фильма, сколько потрясающим годом жизни, – делится воспоминаниями заслуженная артистка РСФСР Елена Проклова, которая сыграла Ларису Ивановну. – В Грузии мы прекрасно провели время, многие семьи приглашали нас в гости, звали на семейные торжества и даже на свадьбы. Нас прямо-таки передавали из рук в руки. Порой на съемки уходил целый месяц, хотя запланирована была всего пара дней.

«После выхода фильма у меня было много поклонников»

Хотя Елена Проклова сыграла небольшую роль в «Мимино», однако именно вокруг ее героини крутился весь сюжет. Лариса Ивановна стала неким символом красоты русской женщины, в которую с первого взгляда влюбился грузинский летчик. – Никогда не могла подумать, что имя Лариса Ивановна станет нарицательным, – признается 63-летняя актриса. – Моя работа в этой картине началась с хорошего знакомства с Георгием Данелией, а также с Бубой Кикабидзе. После выхода ленты появилось много поклонников, некоторых даже приходилось спускать с лестницы, благо эта роль доставалась моим мужчинам. Кстати, представляете, я только два месяца назад впервые по-смотрела «Мимино». На протяжении стольких лет на каждом шагу слышала «Ларису Ивановну хочу», а так и не видела сама. А тут недавно поздно ночью переключала каналы по телевизору, смотрю, а там начало нашего фильма. Подумала: Господи, наконец я его увижу! За просмотром я и поплакала, и посмеялась, а также поздравила себя с тем, что участвовала в такой замечательной картине. Она ведь действительно многому учит. Раньше были ценны любовь, дружба, взаимовыручка, а сейчас на каждом шагу деньги, деньги, деньги. Еще буквально недавно поняла, что эпизод может быть важнее роли, на которую потрачено много сил и энергии. Оказывается, важно не то, что ты делаешь, а то, что возникнет в душе у зрителя. К сожалению, это осознание приходит с опытом. А опыт приходит с годами.

Собеседник ру логотип10 июля 2017 
https://sobesednik.ru/kultura-i-tv/20170710-elena-proklova-vpervye-posmotrela-mimino-i-rasplakalas


Free Joomla Lightbox Gallery

Печать

                                                             Ֆրունզի մասին պետք է լռել
Rdolf Ghevondyan
Հարգելով որպես մեծություն պետք է ասեմ Մհեր Մուշեղիչ։ Հարգելով իբրև ժոդովրդայնություն վայելող անձնավորություն և իբրև մեծ արտիստ՝ պետք է ասեմ Ֆրունզ։ Իսկ որպես կոլեգա, որպես հարազատ՝ պետք է ասեմ մեծ եղբայր, ավագ ընկեր։ Նա՝ որպես մարդ, գիտեր տրվել, գիտեր սիրել անվերապահորեն։ Կարողանում էր խորհուրդ տալ բոլոր օրենքներից դուրս և շատ դիպուկ։ Ինձ ասում էր. 
«Բեմում աչքերդ փակ են, բաց պահիր։ Քո աչքերը մեծ են, դու պետք է հարմարվես դահլիճի վերջին շաբքում նստած հանդիսատեսին։ Եթե դու բաց պահես, ին­քը հեռվում քեզ կտեսնի, կնկատի»։
Պարզվում է, որ հանդիսատեսը անպայման ուզում է աչքերդ տեսնել, ինչպես ինքն էր ասում.
«Աչքիցդ է մտնում հոգուդ մեջ, ձայնը ինչքան էլ ճիշտ լինի, տեխնիկական բան է»։
Ինքը բացատրում էր, թե բեմի կենտրոնից ինչ չափով, մարմնիդ որ մասերը պինդ պահես, ինչ մկանային լարվածություն ունենաս, որ կարողանաս ձայնդ հղել մինչև դահլիճի վերջին անկյունը։ Նույնն էլ, երբ մեջքով կանգնած ես հանդիսատեսին, ինչ ուժ պետք է գործադ­րես՝ նույնիսկ 2-3 անգամ ավելի, որ ձայնդ հասնի նույն հանդիսատեսին։ Ֆրունզը դա կարողանում էր մատչելի բացատրել այն մարդուն, այն արվեստագետին, որին ինքը ընդունում էր։ Որպես մարդ ինքը ընդունում էր բոլորին, բայց որպես դերա­սան՝ շատ քչերին։
Կարողանում էր ամեն օրվա ներկայացումը նորովի ու յուրովի բերել բեմ, վիճել, ու երբեք մինչև վերջ չէիր հասկանում՝ լո՞ւրջ է ասում, թե՞ կատակում է։ Առհասարակ, երբ Ֆրունզի մասին ինձ հարց են տալիս, միշտ ցանկություն եմ ունենամ ասելու հետևյալը. Ֆրունզի մասին պետք է լռել։ Ֆրունզի մասին պատմել անհնար է։ Ես՝ հասա­րակ մահկանացուս, չունեմ այդքան բառապաշար, որ կարողանամ Ֆրունզին բնութագրել, որովհետև «անսահման» էր ինքը։ Իսկ նման մարդու, նման արտիստի մասին ինչպես էլ խոսես, հեշտ կստացվի։ Իսկ ես չեմ ուզում իր մասին հեշտ խոսել։ Այնքա՜ն շատ բան կա ասելու։ Հենց ուզում եմ մի բան հիշել, անմիջապես մյուսն եմ հիշում, խառնվում է իրար ու... Ուր եղել ենք, որտեղ եղել ենք, Ֆրունզը միշտ ուշադրության կենտրոնում է եղել։ Խաղացել է թե էպիզոդիկ, թե՝ գլխավոր դերեր, միշտ եղել է ամենա, ամենա, ամենաառաջինը։ Ու իր այդ կենտրոնում լինելը, այդ ուշադրությունը իրեն կարծես միշտ պարտավորեցրել է։ Տարօրինակ ձևով իրեն գեղեցիկ պահել գիտեր։ Երբ նայում էիր իր այդ քթին, սևությանը, կարծում էիր, թե նա իրավունք ունի ճպճպալով, ձեռքով ու­տել, բայց ինքը պատառաքաղը, դանակը, գդալը այնպես գեղեցիկ օգտագործել գիտեր, որ ապշում էիր։ Ինտելիգենտ էր, ինտելիգենտ։ Ու իր այդ ինտելիգենտ լինելը ասես ցողի պես նստում էր մեզ վրա։ Անհնար էր, որ Ֆրունզի հետ մի տեղ գնայիր ու քեզ ուրիշ կերպ պահեիր։
Միշտ պատմում էր, որ գնացել են Շերենցի մոր թաղմանը, Շերենցն ասել է. 
«Ֆրունզ, արի գնանք։ Չեմ սիրում, էլի, որ մերս մեռնում ա»։
Շատ ազնիվ էր։ Հայհոյել չգիտեր։ Ամենաբարկացած պահին ասում էր՝ «Թո՚ւ», ու այդքանով բավարարվում։ Շատ էր սիրում երիտասարդներին, շատ էլ տեղ էր տալիս։ Հիշում եմ, երբ ինքը Սունդուկյանի թատրոնում վերաբեմադրում էր Գորկու «Հատակում» պիեսը, ուզում էր երիտա­սարդ կազմ հավաքել։ Ու մի օր էլ ես ականատես եղա մի այսպիսի զրույցի։ Մեկն ասաց.
— Ֆրունզ, այս ի՞նչ ես անում, բա որ լա՞վ խա­ղան։ Ասաց.
— Բա պիտի խաղան։
— Քո տեղն ես տալիս։
— Իմ տեղը... Պիտի կռվով գան, հասնեն իմ տեղին։ Ո՞վ պիտի գա ու նստի, թող գա։ Թող լավ խաղան, ես դրանից միայն ուրախ կլինեմ։
Ինքը այնպես էր կարողանում թարսը շիտակ անել։ Օրինակ՝ «Ղազարը գնում է պատերազմ»-ում մի տեսարան ուներ, որ պետք է ձախ ոտքի հետ աջ ձեռքը տաներ, աջի հետ՝ ձախը։ Այնքան ճշմարտացի էր դա ներկայացնում, որ մենք նայում էինք, երջանկանում էինք, սովորում էինք։
Ֆրունզի համար ինչ-որ նշանակություն չուներ պաշտոն ունեցող մարդ կամ... Ավտոտեսչության պետ լիներ, նախարար, պահեստապետ թե կենտկոմի քարտուղար, բոլորը ձգտում էին Ֆրունզին։ Ինձ թվում է՝ դրա համար էլ ինքը վեր էր այդ ամեն ինչից։
Մի անգամ պատմում էր, որ Լենինականում խաղում էր «Ալվան ծաղիկ»-ը, ինքը դևն էր՝ այդ կախարդված տղան։ Բերում են, գրիմ են անում, դիմակ են դնում, որ վերջում պետք է Ֆրունզը դի­մակը հանի ու մնա այդ սիրուն տղան՝ իր դեմքով։ Բայց որ դիմակը հանում է, ինքն ավելի տգեղ է։ Չի ստացվում, վերջն ինքը առաջարկում է.
«Գիտե՞ք, եկեք ինչ անենք։ Թողեք ես իմ դեմքով խաղամ ամ­բողջ ներկայացումը, մի սիրուն դիմակ պատրաստեք, վերջին 2 վայրկյանին դնեմ, դուրս գամ»։
Անուշ երգում էր, շատ էր սիրում Շերամ երգել։ Իր մեջ կար շերամական ինչ-որ տխրություն, իսահակյանական ինչ-որ ազնվություն։
Խելագարության աստիճանի սիրում էր մորը, միշտ հիշում էր։ Մոր մահվանից հետո չէր համակերպվում, որ նա չկա։
Աշխարհիս մեծագույն ու լավագույն դերասա­նը, իմ կարծիքով, համոզված եմ, նաև ազգիս կար­ծիքով, Մհեր Մկրտչյանն է։

Ռուդոլֆ Ղևոնդյան 
Գ. Սունդուկյանի անվան թատրոնի դերասան,
Վարդան Աճեմյանի հիմնադրամի նախագահ

 

 

Печать

Հանճարեղ մարդու տեսակ, հանճարեղ արվեստագետ

Ashot EdigaryanԵս երջանիկ եմ, որ ժամանակակիցն եմ եղել այն դերասանի, որր Վահրամ Փափազյանի, Հրաչյա Ներսիսյանի, Վաղարշ Վաղարշյանի հետնորդն էր։ Բախտ եմ ունեցել Ֆրունզիկ Մկրտչյանի հետ աշխատելու «Խո­շոր շահում» ֆիլմում։ Նա այն դերասանն էր, որից կարելի էր անվերջ սովորել։ Մի անգամ ինձ հարցրեց. 
«Ոզո՞ւմ ես Շերենցին նկարեմ»։ 
Եվ վերցրեց մի փոքրիկ գրքույկ, հետևի մաքուր էջում խուճուճ, գանգուր բաներ նկարեց։ Սևացրեց, սևացրեց, հաստ աչքեր ու քիթ դրեց, դարձավ Շերենցը։ Նա նկարչության բնագավառում էլ էր հանճարեղ։ Մե­ծամիտ մարդ չէր։ Ֆրունզիկ դերասանի մեծությունն էլ նրանում էր, որ հասարակ էր, ժողովրդինն էր։

Աշոտ Եդիգարյան

Печать

Мы в ОДНОКЛАССНИКАХ

Мы на ФЕЙСБУКЕ