eter-logo 09.01.2003 «ԵԹԵՐ» N2
16.01.2003 «ԵԹԵՐ» N3
23.01.2003 «ԵԹԵՐ» N4
30.01.2003 «ԵԹԵՐ» N5
10.02.2003 «ԵԹԵՐ» N6
17.02.2003 «ԵԹԵՐ» N7
24.02.2003 «ԵԹԵՐ» N8
27.02.2003 «ԵԹԵՐ» N9
13.03.2003 «ԵԹԵՐ» N11

Մոնիկա Տեր-Պողոսյան«Ա1+»-ն իր հեղինակային այս ֆիլմը նվիրում է հեռուստատեսության հիմնադիրներից Մոնիկա Տեր-Պողոսյանի հիշատակին։
«Մենք ասում ենք հայկական հեռուստատեսություն եւ հասկանում ենք Մոնիկա Արամովնա Տեր-Պողոսյան, մենք ասում ենք՝ Մոնիկա Արամովնա Տեր-Պողոսյան, հասկանում ենք հայկական հեռուստատեսություն»,- ասում է կոմպոզիտոր Մարտին Վարդազարյանը։
Ֆիլմում գործընկերները, աշակերտները, տարեկիցները հիշում են Մոնիկա Տեր-Պողոսյանին։

Печать

Левон ХачатурянПЕРЕЖИЛ ЕЩЕ БОЛЕЕ СТРАШНУЮ ТРАГЕДИЮ

- Вы были в Ленинакане, когда там произошло то ужасное землетрясение?
- Да, 7 декабря 1988 года за 30 секунд был полностью разрушен город Спитак, сильно пострадал Ленинакан... По- гибло 25 тысяч человек... Более 500 тысяч осталось без крова...
- Ваша семья тоже пострадала?
- Под обломками школы погибла наша племянница, ученица второго класса. Я выпрыгнул с третьего этажа Отдела культуры.
- Психологически в вас что-то изменилось тогда?
- Да. После того землетрясения я не могу рисовать на белой бумаге, только на черной, гелевой ручкой. Этот стиль получил название «Негативная графика». Я рисую в ней сам, обращаюсь к знакомым и незнакомым художникам и не художникам с предложением сделать картину в том же стиле. В моей коллекции уже 500 картин, нарисованных взрослыми и детьми. Планирую устроить выставку. Возможно, она состоится в мае следующего года.
Портрет Фрунзика Мкртчяна, (Мозаика из камней) Автор Левон ХачатурянЗНАМЕНИТЫЕ ДРУЗЬЯ-ЗНАКОМЫЕ
- Левон Аркадьевич, я в нескольких изданиях читала забавную историю, как вы «породнились» со знаменитым композитором Хачатуряном. Тем самым, который написал всемирно известный «Танец с саблями», музыку к балету «Спартак» и так далее...
- Да, произошла такая история на творческом фестивале в Варшаве. Кто-то спросил меня, не внук ли я известного композитора. Мне бы сказать сразу: «Нет, я - просто однофамилец», а я в шутку кивнул. В последний день фестиваля объявляют: «Уважаемые гости, в нашем зале находятся два внука известных композиторов: Петра Ильича Чайковского и Арама Ильича Хачатуряна». Вызвали нас на сцену. Не знаю, насколько был настоящий первый внук, а у меня лицо горело, но объяснять что-то было уже поздно. Решил: надо самому покаяться перед Арамом Ильичом за самозванство. Рассказал всю эту историю другому известному композитору - Арно Арутюновичу Бабаджаняну, с которым мне довелось познакомиться еще в Армении. Тот посмеялся, повел к Араму Ильичу в гости. За кувшином хорошего вина Арам Ильич Хачатурян признал меня «внуком», хотя наша разница в возрасте всего 28 лет... Я думал, он забудет эту историю, но нет, ког- да Арам Ильич приехал в Ленинакан, то поинтересовался у местных властей, где его внук. Я на тот момент был директором местного Дома культуры. Когда он узнал, что у меня нет квартиры, возмутился. Ему говорят: «Да он никогда не просил!» Но в тече- ние 10 дней жилье мне выделили.
- А книги Хачатурян и Бабаджанян вам подписали?
- Бабаджанян дал автограф, а у Хачатуряна я не догадался попросить. Помню, как Фрунзик Мушегович Мкртчян мне подарил книгу со своим автографом. Он шел в гостиницу, где мы жили. В подземном переходе торговали книгами. Фрунзик хотел обойти образовавшуюся вокруг лавки очередь, но люди подумали, что он встает в конец, и со словами «Вы такой знаменитый артист!» стали продвигать его вперед. Фрунзик говорил: «У меня и в планах не было книги покупать, но оказавшись таким образом перед продавцом, взял одну, о Леонардо де Винчи»

Электрон ТВЛ. Сафронова
«Электрон-ТВ» № 47 (955)
28 ноября - 4 декабря 2016

 

Печать

vardan aloyanԱյնպես պատահեց, որ ժողովրդի կողմից սիրված Մհեր Սկրտչյանը իր վերջին հարցագրույցը տվեց «Комсомольская правда»-ին: Ոչ ոք այդ ժամանակ չէր սպասում ողբերգական ավարտին, ընդհակառակը՝ նա լի էր ստեղծագործական պլաններով և նույնիսկ հայտնել էր, որ մտահաղացում կա առաջիկայում նկարահանել «Միմինոյի» 2-րդ մասը։ «Միմինո-2»-ում՝ արդեն շուկայական դարաշրջանում, 2 ընկեր նորից հանդիպում են. մեկը նոր պայմաններին չէր հարմարվել և ընկել էր չքավորության մեջ, մյուսը, ընդհակառակը, հարստացել էր՝ դառնալով հաջողակ բիզնեսմեն...
Նա մահացավ դեկտեմբերի 28-ին... Պատ­րաստելով նրա մասին այս նյութը՝ ես առաջին հերթին որոշեցի դիմել ոչ թե թատրոնի նրա ընկերներին, այլ նրա ամենամոտիկ րնկերոջը և կնքահորը՝ հայտնի նկարիչ Ձուլում Գրիգորյանին։
Շատերը Ֆրունզիկին նմանեցնում էին այն կերպարներին, որոնց նա խաղում էր, կամ էլ այն զվարճասերին, որը սիրում էր «քեֆ անել» ռեստորաններում։ Ուրախ հավաքույթներ, իհարկե, նա սիրում էր։ Սակայն կյանքում Ֆրունզիկը ուրիշ մարդ էր, ոչ գործնական, հեռու դերասանական բամբասանքներից և սիրային կապերից։ Մշտապես պատրաստ էր օգնելու րնկերներին։ Նա օժտված էր բնությունից և ուներ ճկուն դերասանական միտք։
Սի անգամ ավտոմեքենայով տուն էինք գնում, նա վերցրեց մի զույգի։ Վերջիններս, տեսնելով, որ ղեկին հենց ինքը՝ Մկրտչյանն է, իսկույն փիլիսոփայության մասին զրույց բացեցին.
Նիցշե, Շոպենհաուեր իբրև՝ գիտե՞ս մերոնց։
Ֆրունզիկը մի պահ դադար տալուց հետո սկսեց մտածելով խոսել մի ինչ-որ 18-րդ դարի գեր­մանացի փիլիսոփայի մասին։ Եվ այնքան խորացավ. որ շփոթված զույգը «քար կտրեց»։
Երբ նրանք իջան, ես ասացի.
Ի՞նչ ես նրանց հիմարացնում։ Չէ՞ որ ես գի­տեմ, որ քո դերերից և Թումանյանի հեքիաթներից այն կողմ ոչինչ չգիտես։
Իսկ ի՞նչ էին նրանք ինձ վախեցնում Շոպենհաուերով։ Թող հիմա գնան նստեն գրադարանում, գտնեն այդ փիլիսոփային։
Իսկ ինչպե՞ս պատահեց, որ Դուք դարձաք Մհեր Մկրւրչյանի կնքահայրը։
Դա 1969 թվականի հոկտեմբերին էր։ Նս­տած էինք ջերմ ընտանեկան միջավայրում՝ ես և հոյակապ եռյակը՝ Ֆրունզիկ Մկրտչյանը, Ֆրունզե Դովլաթյանը և Խորեն Աբրահամյանը։ Զրույցից պարզվեց, որ նրանցից ոչ ոք կնքված չէ։ Հենց այդ­տեղ էլ նստեցնում եմ իմ «Զապորոժեցը» ևտանում էջմիածին։ Գործը ձգվում է մինչև երեկո, և ես ստիպված էի երկար ժամանակ համոզել Տեր Հորը կատարելու կնքման արարողությունը։
«Դե լավ,
— վերջապես համաձայնեց նա,— որտե՞ղեն սպանե­րը»։
Եվ հենց տեսավ մորուքավոր «տղաներին», հազիվ խաչը չգցեց ձեռքից։ Եկեղեցին իսկույն լցվեց մարդկանցով, «բոլորին հետաքրքիր էր, թե ինչպես են «հայտնիներին» կնքում։ Հետո դուրս եկանք և լ
ուսանկարվեցինք, նրանք՝ մոմերով, ես՝ նրանց կնքահայրը՝ մեջտեղում։ Սակայն մի քանի օր անց մեծ խառնաշփոթ սկսվեց. մշակույթի հայտնի աշխատողների կնքումը գնահատվեց որպես մեծամասշտաբ գաղափարական դիվերսիա

Վարդան Ալոյան
«Комсомольская правда» թերթի թղթակից

Печать

 ԲԱՎԱԿԱՆ է ԵՐԱԶԵԼ, ՀԱՐԿԱՎՈՐ է ԳՈՐԾԵԼ

Ֆենիքս Սարդարյան— Պարոն Մկրտչյան, հիմա, երբ դարձել եք փնտրված անուն, համընդհանուր ճանաչում հք վայելում, երբևէ ցանկություն չե՞ք ունենում վերադառնալու Ձեր ստեղծագործական՝ ակունքներին՝ Լենինականի թատրոն։
— Այդպիսի փափագ  ունենալը նույնն է, ինչ­պես, ասենք, մանկություն վերադառնալու բաղ­ձանքը, չնայած միշտ էլ ցանկանում եմ պահպանել մանկական անմիջականությունը։ Մեխանիկորեն վերադառնալը համարում եմ սխալ և իզուր։ Ամեն տարիք ունի իր հմայքն ու իր հետաքրքրա­կանները։
— Ի՞նչ տվեց Ձեզ մեր բեմարվեստի մեծերի հետ շփումը։ Ի՞նչ դեր խաղաց Սունդուկյանի թատրոնը Ձեր կյանքում։
— Երևի հայ դերասաններից ամենաերջանիկների թվին եմ պատկանում, որ կինոյում և թատրոնում գործ եմ ունեցել հայ, ռուս, օտարազգի բազմաթիվ ռեժիսորների և անթիվ դերասանների հետ։ Առանց հատուկ ցանկության, առանց ճիգի նրանք ազդել են ինձ վրա։ Նրանց թվում խիստ կարևոր եմ համարում հայ թատրոնի իմ կուռքերին՝ Վահրամ Փափազյանին և Վարդան Աճեմյանին։ Փափազյանը մի ամբողջ դպրոց էր։ Նրա հետ հանդես եմ եկել և՛ «Կորրադոյում», և՛ «Համլետում», և՛ «Օթելլոյում», երբեմն ընդամենը մի քանի խոսքով, երբեմն դերով, բայց անհարմար եմ զգում ասել, որ խաղացել եմ Փափազյանի հետ։ Փափազյանի հետ խաղալ անհնար էր։ Կողքից նա այն­պիսի հիացմունք էր պատճառում իր խաղընկերներին, որ շեղում էր նրանց ուշադրությունը, թույլ չէր տալիս ներշնչվել, ինքնամոռաց կերպով ձուլվել կերպարին։ Չեմ հիշում դերասան, որ նրա կողքին խաղար, թերևս բացառություն էր կազմում Հրաչյա Ներսիսյանը։ Փափազյան-Արբենինի կողքին անկրկնելի էր «Դիմակահանդեսում» Ներսիսյանի մարմնավորած Անհայտը։ Դերա­սանական օթյակից ականատես եմ եղել այդ փայլուն խաղին։
Երբ վերագնահատում եմ իմ անցած ուղին. Լե­նինականի տեքստիլի ակումբը համարում եմ պա­տերազմական տարիների իմ խանձարուրը, Լենի­նականի թատրոնը՝ իմ ոսկե օրոցքը։ Սունդուկյանի անվան թատրոնը կարելի է համեմատել ինստիտուտի ուսումնառության հետ։ Թե ինչ եմ տվել ինքս, չգիտեմ, բայց գիտեմ, որ անընդհատ սովորել եմ, և մարդու կյանքը բավական չէ սովորելու համար։ Մայր թատրոնը մեր բեմական, ավանդույթների կրողն է, որոնք գալիս են դեռ Արտավազդ արքայից, այնտեղ ոչինչ սկուտեղի վրա չի մատուցվում, և, կարծում եմ, դրա կարիքը չկա էլ, որովհետև հարկավոր են ջահել ուժեր, նվիրյալներ, որոնք ապրեն թատրոնի մթնոլորտով, աճեն այդ մթնոլորտում և անեն այն, ինչին կոչված են, ինչ կարող են անել։
— Ի՞նչ կուզենայիք խաղալ հայ, ռուս և եվրոպական դասականների գործհրից։
Բավական է երազել, հարկավոր է գործել։ ժամանակները փոխվել են, արագության դար է, ինֆորմացիան շատ է, մարդիկ արագ են հասունանում, դժվար է հիմա պատկերացնել մի վեց տարե­կանի, որը չգիտի՝  ինչ է դառնալու։ Հայկական, ռուսական, եվրոպական դրամատուրգիան այն­քան հարուստ է, որ անհարմար է կոնկրետ որևէ բան նշել, այսինքն՝ սահմանափակել, իսկ ես բա­վական մեծ կարծիք ունեմ իմ կարողությունների մասին։ Երազել՝ ո՛չ, բայց խաղալ՝ խնդրե՚մ։ Եթե չեք զարմանա, նախ՝ Համլետ, որովհետև Շեքսպիրը չի գրում, թե Համլետի քթի երկարությունը որքան է, եթե, իհարկե, խանգարող հանգամանք չդառնա տարիքս։ Սիայն չգիտեմ, թե ինչու է Համլետը 18 տարեկան, մանավանդ որ դարեր շարու­նակ ապացուցվել է, որ ոչ մի տասնութ տարեկան չի կարող Համլետ խաղալ։
— Վերջին շրջանում կատակերգակ Մհեր Մկրտչյանի կողքին ունեցանք Մհեր Մկրտչյան դրամատիկ ղերասան։ Ո՞ր բնույթի դերերն են Ձեզ ավելի հոգեհարազատ։
— Դերասանը պիտի կարողանա ամեն ինչ խաղալ։ Դերասանը ներկայացնում է մարդուն, իսկ մարդու էության մեջ և՛ լաց կա, և՛ ծիծաղ, և՛ հումոր։ Եթե դերասանը սոսկ կոմիկ է, ուրեմն նրա ներկապնակին գույներ են պակասում։ Եթե միայն ողբերգակ է, էլի պակասություն անի։ Ես ժխտում եմ ամպլուան։ Ի վերջո, ոչ Վահրամ Փափազյանը, ոչ էլ Լոուրենս Օլիվյեն միագիծ չէին։ Մարդը կարող է հումոր չունենալ, բայց հենց դա էլ է հումորի նյութ։ Եվ անկախ նրանից, ինքը գիտակցում է, թե ոչ, անպատճառ ամեն մարդու մեջ ողբերգականություն կա։ Ողբերգության մեջ առկա է ծիծա­ղը, ծիծաղի մեջ՝ ողբերգությունը։ Այդ ի՜նչ ուժ է, որ ստիպում.է հարսանիքում թռչկոտել հասակավոր մարդուն, որը հետո բռնելու է սիրտը։ Նայում, տխրում ես։ Իսկ երբ մեռելատանը ողբալիս սխալ ու անհեթեթ բաներ են ասում, ծիծաղելի է, թեպետ ինքը՝ ողբացող մարդը, դա չի զգում։
— Ինչպե՞ս եք համատեղում ստեղծագործա­կան աշխատանքը կինոյում և թատրոնում։
— Ես տարբերակում չեմ դնում կինոյի և թատ­րոնի միջև։ Նշանակություն չունի՝ այդ պահին հանդիսատեսը քեզ նայում է, թե ոչ։ Եթե կինոյում դերասանը չի կարողանամ նկարահանվել, ուրեմն կատարյալ արվեստագետ չէ։ Թե թատրոնում, թե՛ կինոյում նույն գործն է, նույն դերասանությունը։
— Ամերիկա և Կանադա կատարած Ձեր այցելությունը. Ձեր ելույթները շատ բարձր գնահատվեցին սփյուոքահայ թատերագետների և ոչ միայն նրանց կողմից։ Հատկանշական է, որ Ռիչարդ Բեյլին Ձեզ համարեց «հսկա դերասան»։ Ձեր առաքելությունը կարևորվում էր նախ որպես մեր հայրենիքի ե ափյուռքի կապերի ամրապն դում։ Ինչպիսի՞ն է Ձեր տպավորությունը գաղթօ ջախներում։
— Ինձ թվում է, թե նրանք միշտ հյուրանոցում են ապրում, ճամպրուկները կարծես կապած են. որտեղ վատ լինի՝ տեղափոխվեն մեկ այլ տեղ։ Իրենց էլ ասացի՝ տունը ձերն է, կինը, երեխան ձերն են, բայց հենց տնից դուրս եք գալիս՝ դրսում եք, իսկ մենք, որ տնից դուրս ենք գալիս, էլի ներսում ենք, էլի մերն է, մեր փողոցներն են, մեր այգիները, մեր շենքերը։ Հուզիչ շատ հանդիպումներ եղան, ամենահուզիչը ամենափոքրերի՝ մանկապարտեգի «կոկոն» խմբի հետ հանդիպումն էր։ Երեխաները քնած էին, ուզում էին արթնացնել, չթողեցի, ինքս էլ պառկեցի նրանց կողքին, նրանց նման, լուսանկա­րեցին։ Խնդրեցի լուսանկարը հանձնել երեխաներին, որ իմանան՝ մեր հանդիպումը կայացել է։ Ինչ վերաբերում է հայապահպանությանը, ամեն մարդ անում է այն, ինչ կարող է՝ իր ուժերի չափով։
— Դուք գործ եք ունեցել ամենատարբեր հանդիսատեսների հետ, ե՞րբ եք ամենից ավելի զգացվել հանդիսատեսի վերաբերմունքից։
— Լենինականի թատրոնը բեմադրել էր «Խաթաբալան», խաղալու էի Զամբախովի դերը։ Ներկայացումից մեկ ժամ առաջ ատամս սկսեց սաստիկ ցավել։ Ատամնաբուժարանը մոտ էր, խնդրեցի ինչ-որ կերպ թմրեցնել, որ խաղամ։ Համոզեցին, որ դեռ ժամուկես կա, ամեն ինչ կանցնի, և ատամս հեռացրին։ Ներկայացումը սկսվեց, դեռ մի քանի նախադասություն չէի ասել, ուժեդ ցավ զգացի, բերանիցս արյուն հո­սեց։ Բեղերս պոկեցին, գրիմով նորից տարան ատամնաբուժարան, երակ էր վնասվել, կար դրեցին, գզուշացրին, որ չխոսեմ։ Ներկայացման տոմսերը սպառված էին, հանդիսատեսը դահլիճում լուռ սպասում էր։ Ստիպված հայտարարեցին, որ ներկայացումը հետաձգվում է, բոլորին խնդրեցին հիշել իրենց տեղերը։ Հայտարարված օրը բոլորն իրենց տեղերում նստած էին, և թատրոնում չկար ոչ մի ավելորդ մարդ։ Այդպիսի կուլտուրա ոչ մի տեղ չեմ տեսել։
— Ի՞նչ կմաղթեիք մեր ընթհրցողնհրին, որոնք Ձեր արվհստի երկրպագուներն են
— Մի կին Աբովյան փողոցում ասաց. «Իմ երե­խան գժվում է Ձեզ համար»։ 
«Տիկին, Դուք էլ պա­կաս չեք գժվում,— ասացի ես, հետո ավելացրի,— Ձեր երեխան ճաշակով է»։
Նա գոհ մնաց։ Ես գիտակցում եմ, որ պրոբլեմները շատանում են, կաշխատեմ չխունանա ոչ իմ ժպիտը, ոչ իմ թախիծը։ Առողջություն, երջանկություն եմ մաղթում բոլորին։

խատուտիկ լոգոՖենիքս Սարդարյանի հարցազրույցը
«Խատուտիկ» մանկական ամսագրի գլխավոր խմբագիր

Печать

Սարո Գյոդակյան
Հուշի այս անմոռաց պատառիկը, որ ներկայացնում ենք ձեր ուշադրությանը, մեր աշխատակից Սարո Գյոդակյանը գրի է առել 88-ի մարտի 14-ին, այսինքն` այն օրը. երբ մեր ժողովուրդը հավերժություն ճանապարհեց իր անվանի զավակներից մեկին՝ Հենրիկ Մալյանին: Այդ օրն անչափ տխուր էր Մհեր Մկրտչյանը։ Այդ տխրությունից Էլ ծնվել է երախտիքի այս գողտրիկ խոսքը:
Հենրիկ Մալյանի ծննդյան 70-ամյակի առթիվ տպագրելով այն, միաժամանակ մեր հարգանքի տուրքն ենք մատուցում հայոց այդ երկու երեւելիների լուսե հիշատակին։
Մալյանը հիվանդանոցում էր։ Նրան այցելելիս որոշեցի մտնել շուկա, խնձոր գնել. «Ժողովո՛ւրդ, հիվանդանոց եմ գնում, ինձ լա՛վ խնձոր տվեք: Քույրի՛կ, եղբայր, լավ խնձոր տվեք, հիվանդի համար է»։ Վերջապես գտա, վերցրի ու շտապեցի հիվանդանոց։ Աստիճաններով բարձրացա, տոպրակը պատռվեց, ու մի քանի խնձոր գլորվեց ներքեւ։ Լսեցի ծիծաղը. «Ախր, խնձոր շալակելը քո ի՜նչ խելքի բանն է»: «Հենրիկ ջան, որ իմանաս ինչ խնձոր եմ բերել, շուկան տակնուվրա եմ արել, ժողովրդին խաբել եմ, թե հիվանդի համար է։ Էնքան լավ խնձոր է, որ քեզ մոտ գալիս մտածում էի. «երանի գնամ, տեսնեմ դուրս է գրվել, գնացել է տուն։ Ի՛նչ լավ կլիներ, խնձորները կմնային մեզ՝ ինձ ու Շերենցին»։ Ծիծաղեցինք։ Վերցրեց մի խնձոր, մաքրեց, կտրեց ու առաջարկեց ինձ միասին ուտել։ Սկսեցինք ուտել. «Է՛հ, էս խնձորը համ չունի, ես Արտամետի խնձորն եմ ուզում»։ Ասաց ու նորից ժպտաց։ Հետո մի պահ երկուսս էլ իրար նայելով ուտում էինք ու ժպտում։ Չէինք խոսում, չգիտեմ, թե ինքը ինչ էր մտածում, բայց ես նայում էի ու հիշում, թե ինչպես ուսանողական տարիներից ամիսներով թափառում էի «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի դռների մոտ՝ «բախտս փորձելու»: Ու թե ինչպես մի առավոտ դիմացս դուրս եկան մի խումբ կինոյի մարդիկ։ Նրանցից մեկը, մի շիկահեր երիտասարդ, մատով ցույց տալով ինձ, ասաց. «Այ, այս տղայի մասին էի ասում, սրան վերցնենք»։ Այդ մատով ցույց տվող շիկահերը Հենրիկ Մալյանն էր։ Այդպես եղավ սկիզբը մեր երեսուն տարիների, որը վերջացավ «Կտոր մը երկինքով» ու Հենրիկի…
Фрунзик МкртчянՀենրիկ Մալյանը էլ չկա: Մեր մեջ եղած իմն ու քոնը բաժանվեցին։ Նույնը եղավ ինձ հետ թատրոնում, երբ իմացա, որ Վարդան Աճեմյանը չկա, չի լինելու։ Հիմա էլ կինոյում՝ Հենրիկը… Նա իր ֆիլմերով մերժում էր հենց մահը, դաժանությունը, անտարբերությունը, սուտը, կեղծիքը, խաբեությունը։ Այս բոլորի դեմ նա կռվում էր իր առաքինությամբ, բարությամբ, մեծ սիրով դեպի մարդը, դեպի բնությունը, դեպի ազգերը, դեպի իր ազգը։ Հենրիկի ֆիլմում նկարահանվելու շրջանում մի պահ կար, որ ամենածանրն էր: Դա նկարահանումներից հետո ձայնագրման վերջին պահն էր, երբ պիտի բաժանվեինք։ Եվ բաժանվում էինք, ինչպես երկունքից հետո, սպասելու համար ստեղծագործական նոր կուտակումների ու նոր հանդիպման։
Հենրիկ Մալյանը նման էր իր ֆիլմերին, իսկ իր ֆիլմերը՝ մեզ՝ մեր ժողովրդին… Մենք ենք, մեր սարերը, մենք ենք, մեր դարերը, Սասնա պարերը, մենք ենք, մեր մարդիկ, մենք ենք, մեր ջրերը, մենք ենք, մեր քարերը, մենք ենք, մեր հողերը, մենք ենք, մեր որդիք։ Նրա զրույցը Արտամետի խնձորի ծառի մասին էր… Ժամանակ կանցնի, կգան սերունդներ ու այդ ծառի տակ թիկնած, կզրուցեն նրա մասին…

http://www.aravot.am/1995/10/31/607528/ 

Печать

Мы в ОДНОКЛАССНИКАХ

Мы на ФЕЙСБУКЕ