Интервью

Մհեր Մկրտչյան«Ես որ երիտասարդ էի, շուրջս շատ գեղեցիկ աղջիկներ էի տեսնում՝ մեր հարևանի աղջիկը, մյուսը, մյուսը…
Հետո նկատեցի, որ ես անընդհատ սիրահարվում եմ, անընդհատ-անընդհատ, և մինչեւ այն աստիճան, որ բոլորը փախչում են ինձանից…
Ես լաց լինել գիտեի, ես գիտեի նամակ գրել արյունով, և ես հազար ու մի խենթուխելառություններ…
Զարմանալի բան էր. Բոլորը փախչում էին, խուսափում էին…
Ասենք, աղջիկը խոսում էր բարկացած-կատաղած և ես գլխի չէի ընկնում, որ նա փաստորեն անկիրթ է, մինչդեռ ինձ համար նա Կարմեն էր: Ինչու՞. որովհետեւ ես Կարմեն էի կարդացել…
Ու այսպես հնարում էի, հորինում էի և իմ սերերը, և իմ զգացմունքը…
Բայց իսկապես սիրել եմ մի անգամ… Ես հասկանում եմ հացթուխին, այդ սերը անցողիկ չի կարող լինել»…

Մհեր Մկրտչյան
Լուսանկարները՝ Էդուարդ Տեր-Սահակովի

Free Joomla Lightbox Gallery

Печать